„Do 2030” w PPWR nie zawsze znaczy 2030.
Policz swój termin

W poprzednim tekście pisaliśmy o mechanizmie dat warunkowych na przykładzie pustej przestrzeni. Pytanie, które wraca najczęściej brzmi: czy to dotyczy tylko tego jednego przepisu?

Nie. Ta sama konstrukcja jest przy recyklacie i przy klasach recyklowalności — czyli przy dwóch progach, wokół których kręci się większość rozmów o PPWR. Ale identyczne zdanie daje w każdym z nich inny wynik, bo Komisja ma inne terminy na wydanie aktów.

To nie jest niuans dla prawników. To jest różnica między rokiem 2030 a 2031 w planie inwestycyjnym.

Ta sama klauzula, trzy różne obliczenia

Wszystkie trzy przepisy mówią to samo: bierz późniejszą z dwóch dat. Pierwsza jest z góry znana, druga zależy od tego, kiedy Komisja wyda akt.

Przy recyklacie odległość jest niewielka: gdyby Komisja spóźniła się choćby o dzień ponad 1 stycznia 2027, trzy lata wypadłyby już po 1 stycznia 2030 i to one wyznaczyłyby termin. Zostały cztery miesiące.

Przy klasach recyklowalności okres jest krótszy — dwa lata zamiast trzech — ale termin dla Komisji późniejszy. Data docelowa jest wszędzie ta sama, 1 stycznia 2030; różni się cała reszta:

Ta sama klauzula, a wyniki różne: przy recyklacie i klasach data docelowa wygrywa, przy pustej przestrzeni przegrywa o trzynaście miesięcy. I to przy założeniu, że wszystko pójdzie zgodnie z planem — a dwa akty PPWR już są po terminie.

Dlaczego to nie jest dobra wiadomość

Łatwo przeczytać ten tekst jako „mamy więcej czasu”. To błąd z dwóch powodów.

Po pierwsze, przesuwa się tylko obowiązek, nie przygotowanie. Recyklat PCR nie pojawia się w opakowaniu dlatego, że nadszedł termin. Pojawia się, bo ktoś przestawił recepturę, znalazł dostawcę z certyfikatem i przewalidował wyrób. To trwa kwartały, niezależnie od tego, co robi Komisja.

Po drugie, przesuwa się data wejścia progu — ale nie data, od której trzeba mieć dowody. Metodyka weryfikacji recyklatu (art. 7 ust. 8) ma powstać do końca 2026. Kiedy powstanie, będzie mówić, jak liczyć i czym udokumentować zawartość materiału z odzysku. Dokumentować trzeba będzie partie, które już wtedy produkujesz — nie te, które zaczniesz robić po publikacji aktu.

Jeden termin, który się nie przesunie

Wśród tych dat jest jedna bez klauzuli warunkowej. Art. 6 mówi, że od 1 stycznia 2038 wprowadza się do obrotu wyłącznie opakowania w klasach A lub B — i nie ma tam klauzuli o późniejszej z dwóch dat, która towarzyszy pozostałym progom.

Rok 2038 wygląda odlegle, ale oznacza coś konkretnego: opakowanie, które dziś ledwo łapie się na klasę C, ma przed sobą jedną wymianę konstrukcji, nie dwie. Jeśli linia produktowa żyje dekadę, ta decyzja zapada przy najbliższym przeprojektowaniu, nie w 2037.

Jak policzyć własną datę

Dla każdego progu, który Cię dotyczy, potrzebujesz czterech liczb:

Potem jedno działanie: dodaj okres do terminu Komisji, porównaj z datą docelową, weź większą. Jeśli akt jeszcze nie wyszedł, wynik jest najwcześniejszy możliwy — nie pewny.

Co robić w międzyczasie

Rzecz, która się nie zmienia niezależnie od arytmetyki: dane trzeba mieć wcześniej niż próg. Kiedy akt wreszcie wyjdzie, dostaniesz metodykę liczenia — a nie czas na zebranie tego, co ma być policzone.

Dla trzech progów z tego tekstu to konkretnie:

• recyklat — udział materiału z odzysku per część z tworzywa, z dowodem od dostawcy,

nie z deklaracji handlowej; art. 7 ust. 8 mówi wprost o „weryfikacji”

• klasy — skład materiałowy rozbity na warstwy i elementy, bo kryteria będą liczone

od materiału

• pusta przestrzeń — wymiary zewnętrzne i objętość produktu, dla każdego opakowania

zbiorczego i transportowego

Żadna z tych rzeczy nie wymaga znajomości progu. Wszystkie wymagają czasu.

Podsumowanie

Nie ma jednej daty PPWR i nie ma jednej odpowiedzi na pytanie „od kiedy”. Jest arytmetyka, którą trzeba wykonać osobno dla każdego przepisu — i która zmienia wynik za każdym razem, gdy Komisja publikuje albo nie publikuje aktu.

Kto podaje jedną datę dla całego rozporządzenia, upraszcza coś, czego uprościć się nie da.